Een groot deel van het werk dat een hulpverlener doet bestaat uit het stellen van vragen.

Vragen om zaken te verduidelijken, om dingen verder uit te diepen, vragen om zelf een beeld te krijgen van een probleem waar iemand mee komt, vragen om de ander mee te prikkelen, retorische vragen, explorerende vragen, wondervragen, vragen om te kijken of je als hulpverlener begrijpt wat er speelt, vragen om te kijken waar de schoen nou precies wringt. In open en gesloten vorm.

Een hulpverlener zet het allemaal in om de ander een stap vooruit te kunnen helpen. Bijna binnen elke opleiding in de zorg komen modules voor die gericht zijn op het stellen van vragen op het goede moment. Het is natuurlijk ook logisch. Hulp aan een ander verlenen komt neer op het aansluiten bij die ander, het leren kennen van wat die ander bezighoudt, wat de ander precies vindt en denkt van dingen. Je moet een context krijgen van de belevingswereld van die ander. Als je dat in korte tijd wil doen is het stellen van vragen onvermijdelijk. Met die informatie kan je dan als hulpverlener aan de slag. Je schrijft met die informatie je plannen, zet lijnen uit en blijft uiteraard steeds vragen aan de ander of er nog in juiste richting gekoerst wordt.

Wij hebben meer dan tien jaar dagelijks de anderen de hemden van het lijf gevraagd. Over pittige psychische en sociaal emotionele problemen, dingen die zijn misgegaan, keuzes die gemaakt zijn, ontwikkelingen in de vroege jaren, dromen voor later en over waar de koffiemelk staat. Want zonder een bak koffie geen goed hulpverleningsgesprek.

Waar we tien lang tegenover hulpvragers zaten zitten we nu tegenover hulpverleners. Dagelijks spreken we mensen die als hulpverlener aan het werk zijn en anderen de hemd van het lijf vragen. Wat heel erg opvalt aan die gesprekken is dat de hulpverleners het prettig vinden om zelf eens stevig bevraagd te worden. Niet dat dit niet gebeurd binnen de organisaties zelf; er zijn intervisie bijéénkomsten, vergaderingen en allerlei andere besprekingen, maar die gaan altijd over de inhoud van de verleende zorg. Wij stellen die vragen nooit, want de inhoud van wat ze aan het doen zijn gaat ons simpelweg niet aan. Dat is een kwestie tussen de hulpverlener en de hulpvrager.

Wij zijn juist benieuwd naar de dingen die niet zo snel in de waan van de dag besproken worden. De hulpverleners komen uit allerlei disciplines, windrichtingen, expertises en functies bij ons aan tafel zitten om eens lekker een potje te bomen over dit bijzondere vakgebied. Over waarom ze dit nou precies zijn gaan doen en wat ze er mooi aan vinden. Over de dromen die ze hebben in het werk en over keuzes die gemaakt zijn en nog kunnen worden gemaakt. In deze gesprekken is het de beurt aan hen om vragen te beantwoorden en eens lekker op de praatstoel te gaan zitten. We hebben het vaak over de meest uitéénlopende dingen met als rode draad uiteraard het vak, de zorg.

En bomen over de zorg kan met gemak een 24-uurs plan worden als je niet uitkijkt. Dat zijn 1440 minuten. Aan ons de schone taak om dat enigszins te beperken tot ongeveer 60 en als er heel stevig geboomd wordt, 90 minuten.

Één van de vragen die vaak in onze gesprekken langs komt is; ‘wat is nou het heftigste dat je in de zorg hebt meegemaakt?’ Het antwoord is eigenlijk niet relevant. De vraag op zich lokt namelijk al uit dat je over een belangrijk aspect van dit vak praat; lastige situaties, moeilijke keuzes, heftige problemen en hoe daarmee om te gaan. Zorg is geen exacte wetenschap en moeilijk meetbaar dus precies dat maakt het bovenstaande juist zo intrigerend, persoonlijk en veelzeggend. Er zijn dus geen goede of slechte antwoorden, maar het helpt ons om te kijken bij welke organisatie in ons netwerk iemand past, welke visie iemand heeft en waar zijn of haar talenten liggen. Want linksom of rechtsom is dat waarom we al die minuten aan het bomen zijn over dit vak.

Maar wat is nou al met al de hamvraag? Eigenlijk heel simpel:

Hoe zorg jij?

In die 60 minuten proberen we daar een sluitend antwoord op te krijgen. Uiteindelijk met als doel om na een gesprek te weten hoe de ander zorgt. Als dat lukt hebben we de juiste vragen gesteld. Ook als die vragen over vakantiebestemmingen gaan, sportauto’s en goede restaurants in de regio. Al die zaken nemen hulpverleners immers mee als ze op pad gaan om andere een stap vooruit te helpen. Dus als je een keer langskomt bij ons en je wil na 30 minuten weer wat voor jezelf gaan doen, zorg dan dat je alvast een antwoord hebt op die ene hamvraag.

Adres

Winschoterdiep 50
9723 AB GRONINGEN

Telefoonnummer

050 - 280 71 81

Email

info@hoezorgjij.nl

Facebook

LinkedIn

U

KvK: 62266276
BTW: NUMMER: 854736025B01
IBAN: NL96ABNA0489993362

Contact

Vragen, opmerkingen en/of suggesties? Neem gerust contact met ons op door middel van onderstaand contactformulier.

Nieuw veld

© 2019 Hoe Zorg Jij?  |  Realisatie website: Dlogic.nl